Azərbaycan Ordusunun kiçik leytenantı olan Vüsal Muradov 2020-ci il sentyabrın 27-də Azərbaycan Silahlı Qüvvələri tərəfindən Ermənistan işğalı altında olan ərazilərin azad edilməsi və Azərbaycanın ərazi bütövlüyünün bərpa olunması üçün başlanan Vətən müharibəsi zamanı Xocavəndin azadlığı uğrunda gedən döyüşlərdə savaşıb. oktyabrın 29-da Xocavənd döyüşləri zamanı şəhid olub. Sumqayıt şəhərinin Şəhidlər Xiyabanında dəfn olunub.
Azərbaycanın ərazi bütövlüyünün təmin edilməsi uğrunda döyüş əməliyyatlarına qatılan və hərbi hissə qarşısında qoyulmuş tapşırıqların icrası zamanı vəzifə borcunu şərəflə yerinə yetirdiyi üçün Azərbaycan Prezidenti İlham Əliyevin 15.12.2020-ci il tarixli Sərəncamına əsasən Vüsal Muradov ölümündən sonra "Vətən uğrunda" medalı ilə təltif edildi.
ŞƏHİDLƏR ÖLMƏZ!
Azərbaycan ərazilərinin işğaldan azad olunması zamanı döyüş tapşırıqlarını uğurla yerinə yetirdiyinə, düşmənin əsas qruplaşmalarının məhv edilməsi ilə qoşunların döyüş qabiliyyətinin qorunub saxlanılmasında fərqləndiyinə görə Azərbaycan Prezidenti İlham Əliyevin 18.12.2020-ci il tarixli Sərəncamına əsasən Vüsal Muradov ölümündən sonra "Cəsur döyüşçü" medalı ilə təltif edildi.
Azərbaycanın Xocavənd rayonunun işğaldan azad edilməsi uğrunda aparılan döyüş əməliyyatlarına qatılaraq şəxsi igidliyi və şücaəti nümayiş etdirdiyinə görə Azərbaycan Prezidenti İlham Əliyevin 25.12.2020-ci il tarixli Sərəncamına əsasən Vüsal Muradov ölümündən sonra "Xocavəndin azad olunmasına görə" medalı ilə təltif edildi.
-Şəhidlik uca zirvədir, bur zirvəyə qalxmaq hər igidin alın yazısı deyil. Bu sözlərlə başladıq Vüsalın anası ilə söhbətimizə,-Vüsal mənim ürəyimə elə bir dağ çəkdi ki, mən ölənə kimi o dağ mənim ürəyimi yandıqracaq. Mən hələ də necə ayaqda dururam, necə yaşayıram, özüm də inana bilmirəm. Bütün acılardan, bütün ağrılardan ağırdı, çəkilməzdi övlad acısı. İnsan ömrünün bir anlıq, bir göz qırpımı qədər olduğunu, az olduğunu bilirdim, ancaq bunu görməmişdim, yaşamamışdım. Həyatın hər üzünü görən insanlar olur ha, bax o insanlardan biri də mənəm. Mən nə yaşadığımı belə bilmirəm, dərk etmirəm. Bu küləyiydimi, əsdi keçdi, bu yağışıydımı, yağdı kəsdi, yoxsa bu bir tufanıydı, gəldi səni apardı. Lənətə gəlsin o tufanı ki, yerində nələrin qalacağını görmədi, bilmədi və ya düşünmədi.
Mən sənsiz ölərəm deyirdim sənə,
Sənsiz öləmmədim məni bağışla.
Sənsiz yaşamağa məhkumam hələ,
Sənsiz öləmmədim məni bağışla.
Sonra ana gözlərini oğlunun şəkillərinə dikib aylarla ürəyinə yığılan kədəri oğluyla danışırmış kimi söhbətə başladı: -Sənin haqqında aylarla, illərlə danışsam da, qurtarmaz., yazsam kitab olar. Sən həddindən artıq yaxşı oğul, yaxşı övlad, yaxşı dost idin. Sənin bu gedişin bizi yerlə yeksan etdi. Mənə təsəlli verib deyirlər ki, sən başını dis tut, Şəhid Vüsalın anasısan. Mən el-aləmin içində başımı dik tuturam, özümlə tək qalanda isə başımı şəkillərinin qarşısında əyib, göz yaşlarımı tökürəm. Əlindən heç bir şey gəlmir ağlamaqdan başqa. Ağlama deyirlər, mənə deyə bilərsənmi, necə ağlamayım? Bundan sonra bizim inana bilmərim ki, üzümüz gülsün, eynimiz açılsın. Gülsək də, elə bilirəm ki, yalandan gülərik. Bizim evin şən güləri səninlə getdi, Vüsal. Nə etsək də, neyləsək də, bir yanımız boş qalacaq. Bir yanımız istidən qovrulsa da, bir yanımızı boran, tufan aparacaq. Bax bu gün də oturub içimə yığılan qəhəri, kədəri boşaltmaq istəyirəm, alınmır ki, alınmır. Boğazıma yığılan qəhəri nə uda bilirəm, nə boşalda bilirəm. Eləcə güc vermişəm göz yaşlarıma. Bircə şeyi dərk edə bilmirəm ki, sən artıq yoxsan. Axı mən belə deməmişdim, belə bir ömür arzulamamışdım. Sən başını alıb getdin, bəs arxanda qoyduqların üçün heç narahat olmadınmı? Heç düşündünmü ki, onlar mənsiz neyləyəcək? Qoyub getdiyin ananın, qardaşının göz yaşlarının axmasına necə rəva gördün? İndi nə ağlaya bilirik, nə kiriyə bilirik. Hərdən sənin yoxluğunu unuduram, Vüsal gələcək deyirəm.
Vüsal, bilirsənmi, yaşamaq nə qədər çətindir, ağırdır. Kaş sən mənə bu acıyı yaşatmayaydın, mən sənə yaşadaydım. Kaş.... kaş... elə bilirdim sən həmişə yanımızda olacaqsan, sənin təkcə adın bizə bəs edirdi. O adı da alıb bizdən apardın. Yerində bir ŞƏHID adı qoydun. Elə bilirsən, bu ad bizi ovundurur, yox, ovundura bilməz, ovundurmayacaq da.Vüsal, şəkillərinə daha baxa bilmirəm. Heç inana bilmirəm ki, sən artıq yoxsan, sən artıq bir də bu qapıdan içəri girməyəcəksən?! Bəzən düşünürəm ki, yaxşı ki, inanmıram, Vüsal, inanmıram sənin yoxluğuna, əgər inansaydım, yaşaya bilməzdim. Yaxşı ki, inanmıram.
Dünyada hər acı dözmək mümkündü, ancaq bu acıya nə dözmək olur, nə alışmaq. O qədər mənasız olub ki, həyat, niyə yaşadığımı belə bilmirəm. Məni evə çəkən, həyata bağlayan heç nə yoxdu. Mən sənsiz yaşaya bilmirəm, Vüsal, mən sənsiz necə yaşayıram, məni bağışla...
ŞƏHİDLƏR ÖLMƏZ!
Bu necə yuxudu oyanammıram,
Bu elə bir dərddi dayanammıram,
Sən indi hardasan, inanammıram,
Mən ölə bilmirəm, məni bağışla...
Vüsal gedəndə şəhid olacağını bilirdin sanki. Axı sənin arzuların vardı, mənim arzulaım vardı. Yaxşı sən arzuna çatdın, şəhid oldun, bəs mənim arzularım necə olacaq, mənim arzularım elə ürəyimdəmi qalacaq? Mən heç arzuma çatmayacammı, Vüsal?! Hər gün, hər dəqiqə səninlə danışıram, sənin şəkillərinlə dərdimi bölürəm. Sən mənim dərd ortağımsan, dərdimə qulaq asan, lakin dərdimə dərman olmayan dərd ortağım.
Dərdlərim sel kimi gəlir üstümə,
Ürəyim od tutmur, yanır tüstümə,
Torpağın üstündə baxıb büstünə,
Hələ yaşayıram məni bağışla...
Məni bağışla, Vüsal, məni bağışla...
Kaş bu dünyaya bir də gələydin Vüsal, kaş yolun düşə, bu dünyaya bir də gələsən oğlum...
Tahirə Həbliyeva
